[PALEA] Let me use the term, Hiatus. (Countdown to September 30 Blog. Day 8, Week 2)

[PALEA] Let me use the term, Hiatus. (Countdown to September 30 Blog. Day 8, Week 2)

Hiatus, is a temporary stop. I chose this title because, I am not entirely stopping, I’m just temporarily stopping — my blog campaign.

Hiatus.

I’ll say this directly. I am stopping my 15-day campaign for PALEA. “BETAMAX!” will be my last blog for PALEA before September 30. My decision is not because I don’t support them anymore, it’s also not because I don’t want to win our fight anymore, it’s just that… I have to.

I have to, for the sense that I do not know what to write about next. I have given you, dear readers, all that I know and most of what they know, I have been honest from the start. In all my attempts to create an original blog, I have copied a lot — not the words, just the reference. Still, I did not like that. I have realized, that what I am doing, again, is not enough. I should be original and that, it’s better and more believable if I was WITH THEM telling them all that I’ve been saying in my blog, I should have made an effort to have taken all of those pictures and videos in my blog instead of copying them from another person’s photo or video album.

I felt ashamed when I reviewed my previous blogs (especially my last two blogs for PALEA) I regret to have posted those — only the words are mine… but the videos… they were not.

Oh, if only I am not tied into going to work and going to school everyday, I could have at least pay them a visit. But alas, I cannot do so… the timing couldn’t have been worse. (Sounds like an excuse, huh?)

To end this blog post, I will write an open letter for the PALEAns.

(at least I feel that I owe them this.)

Sa mga taga PALEA,

Magandang araw po sa inyo!

Ako po si Karol, isang hamak na mag aaral ng Politeknikong Unibersidad ng Pilipinas ay nagpaparating suporta sa inyong laban, hindi lamang laban sa kontraktwalisasyon kundi maging sa disenteng trabaho at karapatan ng mga manggagawa.

Ako po, bilang isang kabataan sa henerasyong ito ay nagsasabing, wag niyo pong isuko ang laban ninyo. Marahil sinasabi ninyo na madali pong sabihin para sa akin dahil malayo ako, hindi nga naman ako kabilang sa mga frontliner di tulad ng iba… pero ginawa ko po ang makakaya ko.

Ang sabi po ng tatay ko, dapat nagpapasalamat daw ako sa mga manggagawa, dahil, kung hindi dahil sa kanila ay hindi ako aabot hanggang ngayon sa ikaapat at huli kong taon sa kolehiyo. Kaya ngayon, sinasabi ko po, SALAMAT.

Salamat po sa kasipagan niyong magtrabaho at pagbabayad ng buwis na nakatutulong sa pag-aaral ko, sa paggawa niyo ng trabaho ng maayos kahit hindi ito gaanong pinapansin, kadalasan ng mga taong gaya ko. Salamat po, kase kayo po ang nagpapakilala sa amin ng mundo. Ipagpatawad niyo po sana ang ginawa ko. Pero, hindi ko po kayo iniiwan… ang laban ninyo ay laban ko pa rin naman. Hahanap lang po ako ng ibang paraan kung saan, maipapakita ko sa paraang gusto ko at sa mga bagay na ako ang gumawa. Hindi rin po ako titigil sa pagpapaalam sa mga kapwa ko kabataan kung ano ang kahalagahan ng laban ninyo.

Maraming marami pong salamat sa paglaban ninyo! Para po sa inyo at para sa kinabukasan ng mga kabataan.

Lubos na sumusuporta,
MKPH-PUP(PMK)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s